Een vriend wilde van zijn verzameling mechanische schrijfmachines af. Hij wilde er maar eentje houden en die zette hij in de boekenkast: een oude plastic Erika, waarop hij zijn eerste verhalen, zijn eerste boek geschreven had. De rest, waaronder deze Oost-Duitse Groma Kolibri, gemaakt eind jaren vijftig in Dresden, gaf hij aan mij. Van dit extreem platte schrijfmachientje ben ik al dagen een beetje ondersteboven. Ik heb er al uren aan zitten schrijven, in de tuin. Het was even wennen (je moet niet al te snel willen gaan) maar het ding (nee!, ze) schrijft heerlijk en produceert pagina’s die ook uit een heel wat robuuster kantoormodel afkomstig zouden kunnen zijn. Deze gaat in het elegante draagtasje mee op vakantie. Wie het leuk vindt om meer foto’s van schrijfmachines te bekijken en iets te proeven van de wonderlijke verliefdheid en aandacht die mensen bij deze oude apparaten kunnen voelen bezoekt deze Flickr groep, waar mensen hun collectie delen.
Afgelopen zondag om half negen stond ik aan de zijlijn bij het hockey-tournooi van mijn dochter op de velden van Hurley in het Amsterdamse Bos.
Het werd een veel mooiere dag dan voorspeld en ik was blij dat ik mijn hardloop-plunje had meegenomen. Tijdens een eindeloos lijkende lunchpauze van twee uur liet ik de dames in de zon liggen op hun dekentjes, omringd door snoep, broodjes worst en ei, en liep een rondje van een kwartier door het bos om warm te worden.
Daarna maakte ik gebruik van iets dat zeldzaam is in Amsterdam: de heuvel. Met een lekkere lange aanloop liep ik in 48 tot 54 seconden in 10 K tempo naar boven. Daarvan schoot mijn hartslagfrequentie dan tot 174 slagen per minuut omhoog. Bij een gemeten maximum vorige maand van 187. Dus niet idioot hoog.
Dan rustig naar beneden. Meestal zakte mijn hartslagfrequentie dan onder de 130 en kon ik meteen weer omhoog. Heb ik vijftien keer herhaald. De laatste drie keer vond ik vrij pittig. Daarbij ontsnapten er uit mijn keel eigenaardige geluiden.
De omstandigheden waren vrijwel ideaal. Niet te warm, geen wind, weinig drukte. Een paar keer moest ik even wachten: wanneer er iemand met een vervaarlijk uitziende en loslopende hond voorbij kwam. Als er een maniak passeert die zo hard mogelijk tegen een heuvel op jakkert wil dat nog wel eens rudimenten van een jachtinstinct wakker schudden.
Een uniek ingrediënt van de training was het geriedel en gebonk van het DansFestijn A Day at the Park dat vlakbij in het Bos plaatsvond. Soms passeerden er verdwaalde festivalgangers. Mollige meisjes in strakke tshirts die vanachter reusachtige witte zonnebrillen elkaar waggelend liepen uit te foeteren dat de ander de juiste informatie niet had meegenomen.
Tijdens het afkoelende loopje na mijn heuveltraining merkte ik dat door de wind, de bult in het landschap en de bomen van al dat elektronische kabaal niets te horen was aan de andere kant van de Heuvel. Met zware bovenbenen en een razende honger draafde ik terug naar het clubhuis van de hockey-club, waar het geluid van het dansfestijn het de scheidsrechters en coaches moeilijk maakte om met de spelers op het veld te communiceren. Ik was een uur en tien minuten weggeweest.
Meest opmerkelijk was het feit dat de hele dag dezelfde drie platen leken op te staan.
Op een Koninginnenacht liep ik door de alsmaar gekker wordende stad. Bij een kraam hoek Kinkerstraat/Marnixstraat, zat een man van wie ik me niets meer herinner. Hij verkocht deze Underwood Universal uit 1948 voor iets van twintig gulden. Vol opwinding en ongeloof droeg ik de machine naar huis. In een houten koffer. Een nieuw lint was genoeg. De onderstaande ‘typecast’ heb ik erop geschreven. Een soepele en snelle machine, die een weids en helder letterbeeld geeft. Ik heb geen idee hoe ik erbij kom, maar deze schrijfmachine komt op mij altijd mysterieus over. Heb ik totaal niet bij de andere Underwoods waarop ik schrijf of de geliefde Alpina.
Meer foto’s van schrijfmachines en informatie hoe mensen eraan kwamen (waaronder een paar van de mijne) hier:Typewriter collections
Mijn bericht over het transdigitale gebruik van de schrijfmachine (of zoals het bij sommige bloggers in Amerika heet, post-Millenial typewriter use) was getoond als typoscript, vooral om aanschouwelijk te maken waar ik het over had. Maar ondanks het wat versleten lint en de niet optimale technische verwerking, trok het meteen de aandacht van de bloggers die ik in mijn bericht noemde.
Met als gevolg een opgetogen email-correspondentie met de mevrouw van Strikethru.net. Of ik foto’s wilde maken van mijn schrijfmachines, zoals zij en haar vrienden deden, om die dan te delen in een gemeenschappelijk foto-album op Flickr, waar alleen maar foto’s van schrijfmachines worden uitgewisseld. En dat ze mijn typecasts en berichten op dit weblog zou proberen te lezen met behulp van automatische vertaal-programma’s.
Wat een armoei, dacht ik en voor ik er erg in had schreef ik dat ik er serieus over dacht in het vervolg typecasts in het Engels te doen, aangezien de liefhebbers ervan in de Verenigde Staten wonen voorzover ik het nu kan overzien. Ik schreef haar erbij, en mijn Nederlandse lezers zullen er niet al te veel bezwaar tegen maken. Hoop ik dan. Als ik al Nederlandse of Vlaamse lezers heb. Goed dit dus om lucht te geven aan het Typecast Besluit van 3 juni 2008. Om de contacten ten behoeve van het onderzoek naar de transdigitale schrijfmachine te bevorderen, pubiceer ik hier typecasts in het Engels. Ook nog goed voor mijn Engels. Mocht ik taalkundige stommiteiten uithalen, dan verzoek ik iedereen me te corrigeren, uiteraard.
Een nakomende gedachte, na het hele gedoe van het maken van het vorige bericht. Toen mijn schik dat het gelukt was om een bladzijde typoscript in dit blog op te nemen wat bekoeld was, bedacht ik me het volgende. Zoekmachines nemen de inhoud van zulke teksten die als beeld (jpeg) zijn ingeladen niet als tekst waar.
Alleen een titel of een etiket (tag) zorgt ervoor dat ze boven komen drijven in de context die ontstaat als iemand verwante zoektermen intikt in het zoekvenster.Wie zijn teksten ‘typecast’ wordt grotendeels onzichtbaar voor de leesmachines die het verkeer van automatische verbindingen regelen op het internet. Daarmee werp je een drempel op. Je wordt moeilijk vindbaar.
Alleen als iemand zijn hele blog wijdt aan dit procedee en ermee verwante verschijnselen en dat door titel en ondertitel bekend maakt kun je hem als lezer vinden, via tekstuele zoektermen.Je zit in een blinde vlek van de zoekmachines. Of althans voorzover het tekst betreft. Want ook op afbeeldingen kun je zoeken. Maar toch is dat een storende factor: om gelezen te worden (want dat wil toch iedereen die iets schrijft en openbaar maakt) jezelf vermommen als plaatje.
Ik heb vanmiddag de eerste bladzijde van het typoscript hieronder ook bewerkt met Adobe Reader pro 7 en door middel van OCR (optische tekenherkenning) een pdf bestand gemaakt dat je wel digitaal kunt doorzoeken, maar niet bewerken. Er zaten opmerkelijk genoeg geen fouten in. Wel waren er woorden die het systeem niet herkende, maar dan had hij de oorspronkelijke letters opgenomen. Tweede opvallende feit was dat het lettertype waarin het programma me de tekst toonde sterk leek op dat van de schrijfmachine waarop ik het geschreven had. Ik zal op een andere machine (bv. mijn Underwood Touchmaster 5) iets schrijven en kijken of dat iets uitmaakt.
Dit zijn de mogelijkheden: 1. typoscript overtikken op je digitale toetsenbord.
2. typoscript inscannen als jpeg (typecasting)
3. typoscript via OCR als pdf bestand in je blog opnemen.
Mijn voorkeur (nog weer een kwaliteitsverhogende procedure) gaat uit naar de eerste. Het komt neer op optimale trouw aan de schrijfmachine en optimale erkenning van de digitale werkelijkheid.
