Published with a slight delay:
a report of the exchange of a 1947 Olivetti Studio 42 and a 1967 Hermes 3000.
Ofcourse the typecast was made with the machine I looked for all this time: the Hermes.
February 1, 2011
January 15, 2011
The Photo-Envelope
The photo-envelope
Hi everybody, dear Typospherians, here is a first tentative specimen of a new sort of typecast. I call it the photo-envelope as the digital photographic image literarily envelopes the typewritten text, that only becomes legible when the viewer uses the zoom function in his software. The text is behind a optical horizon and zooming in onto a detail unwraps the ‘letter(s)’, as in opening an envelope.
Like in the case of mail-art, the photo-envelope offers the possibility to use the atmosphere and elements of the picture in combination with the text. I imagine a photo of a group of people in a party setting, and one of the women has a sheet of paper with a typewritten text taped onto her back. They are raising their glasses, laughing, but ignoring the camera. The text is about how a group of friends gathers and seems to surround the empty spot of a friend who is absent (because of a divorce, a journey or death).
I imagine the use of coloured paper, as camouflage, to better combine the surfaces in the image with the text. Or a text written on a meters long ribbon, taped to the wall of a room. That would make the zooming in and scrolling quite exciting, a journey through the image.
The text can function as an embedded caption, but also as a voice over, speaking about people and situations that are not in the picture, but blend with the image in a meaningful way. That’s what I hope to have done in my first experiment.
The second reason I like this form of typecast, is that it can be used quite spontaneously. Staying in a friend’s house, you are struck by the view. You write a little text about how it reminds you of somewhere else for example, you than tape the typoscript onto the windowpane and photograph the view with the text in it. Just send/upload the picture. I have already used the photo-envelope to send letters to friends.
I know that by using In-Design, -inserting a digital text into a photo and saving the image as a pdf-, you can hide perfectly legible text in extremely small details, but I like the use of analogue text and the physical, direct feel of this method. It seems to capture the kind of static or interference that we call ‘personal’ better.
So, zoom in to read. Hopefully you feel a strong desire to zoom out as soon as you’ve finished reading, to see how your view of the image has changed by unwrapping this powerful detail.
January 6, 2011
January 3, 2011
December 23, 2010
December 22, 2010
December 9, 2010
November 1, 2010
SILENT TYPE #2!
Van de week arriveerde het tweede nummer van het retro-tech tijdschrift Silent Type uit Seattle, Washington, USA. Het ziet eruit als een oubollige kasteelroman met een te stempelen bibliotheek-kaart op het omslag geplakt. Sheryl Lowry, de initiatiefneemster en maker, wilde in deze tweede uitgave van het blad alleen gedichten en foto’s. En alles natuurlijk in facsimile, oftewel zoals het ingeleverd is: op een stuk papier, beschreven met een schrijfmachine. Sommige bladzijden zijn door middel van haar collages visuele attracties geworden. En naast de foto’s die bij de gedichten horen zijn er foto’s van schrijfmachines en overgedrukte bladzijden uit de handleidingen van schrijfmachines te zien.
Het is allemaal werk van liefhebbers, huisvlijt zo je wilt, maar wel op een hoog niveau. Dat wil zeggen met verstand van zaken, een scherp oog en zorg gedaan. En godzijdank zonder gewichtige pretenties. In Silent Type geen ondoorgrondelijke privé-uitbarstingen of poëticale uiteenzettingen met de grootheden uit de wereldliteratuur. Het zijn niet alleen senioren en middelbaren die bijdragen leverden. Een co-productie tussen een jonge vader en zijn 3 jarige zoon, een bladzijde met beeld en tekst van een tiener en mensen van studentenleeftijd geven kleur en levendigheid aan het blad.
Wat krijgt er nu gezicht met een blad als Silent Type? Met het woord retro is meteen het grote griezelwoord nostalgie opgeroepen. Maar is dat alles wat hier meespeelt? Het is ontegenzeggelijk zo dat hier een wereld verschijnt waarin stempels, luchtpost-enveloppen, papieren brieven, polaroid-foto’s, schrijfmachines en potloden blijdschap brengen. Dat kun je nostalgie noemen. Maar die vertedering voor ‘verlaten’ materiële cultuur heeft weldegelijk een functie in het heden. De mensen die dit tijdschrift vullen hebben niets tegen digitale media. Integendeel, ze zijn als student, docent, employe van technologie firma’s of anderszins vertrouwd met de moderne technologie. Ze zijn ook actief op het internet uit liefde voor schrijven, boeken, oude schrijfmedia en analoge fotografie. Ze onderhouden blogs en fotosites en zijn actief in allerlei forums.
Dit blad noemt zich een retro-tech journal, maar is eerder een amalgaam van oude en nieuwe media. De medewerkers kennen elkaar via het internet, sturen de bijdragen per post op. Vervolgens maakt Cheryl Lowry Silent Type, dat dus bestaat uit kleurenkopieën van digitale scans van typoscripten, collages en analoge foto’s.
In de tijd dat schrijfmachines en analoge camera’s nog gangbaar waren, alledaags en zakelijk gebruikt, was een tijdschrift als Silent Type ondenkbaar. Te rommelig, te amateuristisch. Nu is dat exact het gevoel dat hier vormgegeven wordt: dit is een podium voor amateurs, voor liefhebbers. Liefhebbers van poëzie, van schrijfmachines, boeken en analoge fotografie zijn hier actief. Om industriële perfectie, concurrentie met officiële bladen gaat het natuurlijk niet. Hier draait het om het specifieke, deze ene enthousiaste studente met haar oude schrijfmachine, of die dichtende en fotograferende televisie-reparateur aan de rand van de Mojave woestijn. Ze laten hun individuele sporen na, niet alleen met de betekenis van hun woorden, maar ook met de eigenaardigheden van hun eigen schrijfmachine, hun vergissingen, verbeteringen en illustraties.
Dat is een uiterst hedendaagse vorm van communiceren, lijkt me. Een manier om poëzie, vormgeving, liefde voor fotografie te delen, die onmogelijk is zonder het internet, de scanner en de digitale printer. Dit is een vorm van literaire cultuur, die misschien gebruik maakt van een liefde voor dode media, maar juist vooruit kijkt en overleeft en zich verspreidt in een eigentijdse stijl en eigentijdse middelen. Denk aan Dave Eggers en zijn McSweeney’s, dat het gebonden boek en vergeten literaire genres viert, maar toch zeer eigentijds is.
Hier een link naar de site van Strikethru, oftewel Cheryl Lowry, waar pdfs van Silent Type #1 en #2 te vinden zijn. Of, voor $5, en verzendkosten eentje te bestellen, als je snel bent.
Hier een spread uit #2. Klik om te vergroten, uiteraard.
September 24, 2010
August 23, 2010
Richard Polt’s Blog
Bovenstaande foto heeft niet veel met onderstaande tekst te maken. Ik maakte dit beeld met mijn Google G1 telefoon, gebruik makend van het cameraprogrammaatje Camera 360, dat ik instelde op zwart wit. Ik fotografeerde mijn Groma Kolibri op de tafel in de tuin.
Vandaag ontdekte ik goed nieuws. Richard Polt, van huis uit een filosoof, maar ook een bekend verzamelaar van schrijfmachines, heeft niet alleen een waardevolle website over schrijfmachines en een tijdschrift, ETCetera, hij heeft zich nu ook gevoegd bij de typosphere, dat wil zeggen, de wolk aan blogs, waarop mensen typecasts (scans van met schrijfmachines beschreven bladen) publiceren. Zijn blog heet Writingball en is nog maar net een paar dagen in de lucht. Daar is een ijzersterke bijdrage te lezen waarin hij antwoord geeft op de simpele vraag: waarom schrijven op een schrijfmachine als je dat ook op een computer kunt doen? Iedereen die zich die vraag wel eens stelt krijgt hier een helder en tot verder nadenken stemmend antwoord.
Wie nog meer blogs wil volgen die met de schrijfmachine gemaakt worden: op de site Strikehru (ook in mijn blogroll) vind je een lange lijst onder het kopje Typosphere