Het plan klinkt simpel. Zeg maar gerust sprookjesachtig eenvoudig. Maar om het te realiseren zijn onwaarschijnlijke hoeveelheden tijd, moeite, expertise en vooral geld nodig.
Ik las in Wired iets over een hele coole racefiets gemaakt van bamboe. Ik zag regelmatig advertenties voor een prachtige, nieuw ontworpen, state of the art mechanische horloges (ja, opwinden met een veer) en herinner me artikelen over gitaristen die een gitaar laten bouwen op hun hoogst persoonlijke aanwijzingen.
Hieruit valt op te maken dat iets wat berust op mechanisch vernuft en verfijning een gadget, een luxe item geworden is. Zeker als de kwaliteit ervan uitstijgt boven de industriële norm en er een ambachtelijke klasse aan wordt toegevoegd. De ultieme combinatie is die van klassieke ambachtelijke voortreffelijkheid en zorg met het gebruik van de modernste technische kennis en materialen.
En dan denk ik dus: waar is de draagbare mechanische schrijfmachine van de 21e eeuw, die volgens dit principe gemaakt wordt? Dus helemaal vanaf de grond af aan ontworpen, met kennis van de technisch meest hoogstaande tradities van het verleden (Royal, Olivetti, Alpina, Smith Corona, Olympia, Hermes), maar ook met gebruikmaking van de modernste materialen en precisie-technieken. Ik zie iets voor me dat gemaakt is van mat aluminium. Een machine die onmiskenbaar hedendaags is, maar wel glazen, gepolijste toetsen heeft. Waar je gewoon papier indraait, maar die wel, draadloos een tekstdocument overseint naar een computer. En er zit een draagtas omheen die zoveel stijl en klasse uitstraalt, dat er snobs voor in de rij staan, onafhankelijk van de inhoud.
Omdat het zoiets is als het uit de as doen herrijzen van een van de meest hoogstaande vormen van precisie-werktuigbouw koos ik voor dit project de naam Phoenix. Bovendien is de verwijzing naar de mythische vuurvogel een aanknopingspunt voor de ontwerper van het logo en de bijbehorende reclame uitingen.
Want via die tas kom ik op een struikelblok van het plan. De uiterste kwaliteit wordt alleen gemaakt dankzij de idiote prijzen die snobs bereid zijn te betalen. Vergelijk het met luxe vulpennen of Patek Philippe Horloges. De Mont Blanc Meisterstück is een status-symbool. Iets vergelijkbaars is er nodig om de astronomische kosten terug te verdienen die gepaard zullen gaan met het ontwikkelen van een volmaakte, hedendaagse draagbare schrijfmachine.
Het idee is dat de Phoenix alle draagbare schrijfmachines uit de twintigste eeuw in technisch opzicht overtreft. Zoiets moet mogelijk zijn dankzij moderne fabricage-processen, instrumenten en materialen. Daarbij, de Phoenix kan ontworpen worden als een exclusieve sportwagen, niet als een voordelige, makkelijk te fabriceren gezinsauto.
Specificaties:
Een gemiddeld grote draagbare mechanische schrijfmachine. Een internationaal toetsenbord met hedendaags relevante tekens (zoals @ en €).
Verder heel basic, dus hooguit een eenvoudige tabulator-functie.
Geen correctie mogelijkheid.
Een goed werkend regelaar voor het instellen van de kracht van de aanslag, die nodig is.
Uiteraard zal er een lettertype moeten worden ontworpen speciaal voor de Phoenix.
En iets bijzonders: de Phoenix kan proportioneel spatiëren, zodat hij tekst kan produceren die oogt als drukwerk. Er waren een paar schrijfmachines die dat konden, waaronder de Olivetti Graphika uit 1957.
Tot slot: ik schreef dat de Phoenix (draadloos) een voltooid document (via afstandbediening in te stellen) als digitaal bestand kan doorseinen naar een computer of telefoon. Er mag geen stekker of gat in zitten, vind ik. Maar soms twijfel ik. Is het beter om de Phoenix hard core analoog te laten zijn? Of is het werkelijke gebruiken en aansluiten op de digitale werkelijkheid juist van groot belang? Ik denk van wel, tenslotte is de droom om de schrijfmachine transdigitaal te maken en als een nieuw, uit de as herrezen schrijfinstrument een heel eigen en vrije rol te geven in de digitale cultuur.
En waar zijn de technici, ontwerpers, media-visionairen, ondernemers en weldoeners die dit schitterende project helpen realiseren? Zijn er mensen aan de TU in Delft, Eindhoven of Twente? Zijn er mensen aan de Design Academie in Eindhoven die dit ongetwijfeld politiek incorrecte idee willen helpen uitvoeren? Of iemand uit de wereld van de horloge-verzamelaars of de antiquairs die er iets in ziet?
Link to English translation
