Binnen een kwartier heeft de kou hem stevig vast. Hij voelt zijn rug verstijven. De echo van zijn voetstappen tussen de deftige gebouwen klinkt er verlegen door. Hij loopt maar door, net zolang tot hij zijn voetstappen niet meer hoort en hij wat warmer is. Dorst heeft hij er wel van gekregen. Café’s genoeg, maar wat is het toch ergerlijk dat hij niet kan kiezen! Hij loopt er zeker zeven voorbij die hem niet bevallen en komt in een stille wijk terecht.

Zonder goede reden betreedt hij een binnenplaats waar het spookachtige licht van de beveiliging heerst. Hij steekt wat te roken op. Het draagbare vuur van de aansteker is nu even zijn kampvuurtje. Langzaam krijgt hij oor voor de omfloerste geluiden uit de huizen om de binnenplaats. Een slome piano. Een voetbalwedstrijd op tv. Kinderen, nog laat op en jengelend. Iemand die rondborstig en vals meezingt met een Franse pop-hit. Een raam dat opengaat en een golf van vrolijk gekwebbel, en het rumoer van bestek op porselein en klinkende glazen uitstoot. Het is heerlijk om hier te staan, alleen jammer dat hij er niets te drinken bij heeft.

Dan valt zijn oog op een kraan, vlak boven de grond in de muur aan de binnenplaats. Op zijn knieën, zijn hand al in een kommetje onder de tuit, probeert hij beweging in de knop te krijgen. Het ding zit muurvast, waarschijnlijk past in de uitsparing bovenop een sleutel.  Als hij opstaat ziet hij zijn schaduw, een dorstig silhouet dat naar een kraan staart. Hij houdt de schaduw van zijn hand onder kraan om het denkbeeldige water op te vangen.

The photo-envelope

Hi everybody, dear Typospherians, here is a first tentative specimen of a new sort of typecast. I call it the photo-envelope as the digital photographic image literarily envelopes the typewritten text, that only becomes legible when the viewer uses the zoom function in his software. The text is behind a optical horizon and zooming in onto a detail unwraps the ‘letter(s)’, as in opening an envelope.

Like in the case of mail-art, the photo-envelope offers the possibility to use the atmosphere and elements of the picture in combination with the text. I imagine a photo of a group of people in a party setting, and one of the women has a sheet of paper with a typewritten text taped onto her back.  They are raising their glasses, laughing, but ignoring the camera. The text is about how a group of friends gathers and seems to surround the empty spot of a friend who is absent (because of a divorce, a journey or death).

I imagine the use of coloured paper, as camouflage, to better combine the surfaces in the image with the text. Or a text written on a meters long ribbon, taped to the wall of a room.  That would make the zooming in and scrolling quite exciting, a journey through the image.

The text can function as an embedded caption, but also as a voice over, speaking about people and situations that are not in the picture, but blend with the image in a meaningful way. That’s what I hope to have done in my first experiment.

The second reason I like this form of typecast, is that it can be used quite spontaneously. Staying in a friend’s house, you are struck by the view. You write a little text about how it reminds you of somewhere else for example, you than tape the typoscript onto the windowpane and photograph the view with the text in it. Just send/upload the picture. I have already used the photo-envelope to send letters to friends.

I know that by using In-Design, -inserting a digital text into a photo and saving the image as a pdf-, you can hide perfectly legible text in extremely small details, but I like the use of analogue text and the physical, direct feel of this method. It seems to capture the kind of static or interference that we call ‘personal’ better.

So, zoom in to read. Hopefully you feel a strong desire to zoom out as soon as you’ve finished reading, to see how your view of the image has changed by unwrapping this powerful detail.

CLICK TO OPEN LARGER VERSION

Here is a link to the English translation

Goed,  inmiddels vraag ik me iets af waar chemisch en natuurkundig onderlegde lezers misschien uitsluitsel over kunnen geven. Dat is dit: mijn vermoeden dat het gebruik van scheerzeep ervoor zorgt dat het staal van scheermesjes eerder bot wordt, dan wanneer je olie gebruikt. Ik scheer me even vaak, maar gebruik minder scheermesjes sinds ik me uitsluitend met olie scheer. 

Scheermesjes worden volgens mijn leken-verstand bot door roest en het schrapen langs baardharen. Maar misschien worden ze ook botter door de inwerking van zuren of andere stoffen. Is het iets met ionen? In welke opzichten verschilt olie van zeep? 

Ze klimt als een sluipend luipaard de bochten in. Diepliggende ogen, halflang zwart haar, een ironisch gezicht. Ik vergaap me aan het contrast tussen de slow motion benen, de beheerst deinende heupen en de hoge snelheid waarmee ze de baan rondrijdt. Ze vliegt bijna. Twee mannen uit het treintje haken af, komen rechtop, kiezen blazend het midden van de baan, schudden de zware benen los.

Later verschijnt ze op de parkeerplaats. Nog steeds leuk om te zien, slenterend tussen haar vrienden. Meer niet. Ze geeft geen licht meer. Een erotisch aura is verdwenen. Wat wekte dat aura op?

Op weg naar huis vind ik het antwoord. Bij het stoplicht. Een jonge meid op een grote terreinmotor. Haar aandoenlijke bergschoenen onder de spijkerbroek. Het lange blonde haar onder de helm uit. Leuk gezicht. Meer niet. Dan wordt het groen. Ze accellereert fel. Snelle, doelmatige bewegingen, pure snelheid. Ze zigzagt behendig weg, razendsnel.

Het is er weer: opeens geeft ze licht, terwijl ze voorgoed uit beeld verdwijnt. Het meest verleidelijke is niet vast te houden. Het is de beheerste snelheid van denken, handelen en bewegen.