Dirk van Weelden

 Vandaag worden de laatste correcties aangebracht en gaat het pamflet Literair Overleven, zo ongeveer anderhalve maand later dan gepland, naar de drukker. Naar verwachting zal het verschijnen rond de 20e november. 

Dit is een foto van de behuizing van de kloon van mijn oude harde schijf. Door de technici van RSE in Utrecht is het grootste deel van mijn gegevens uit de digitale onderwereld teruggehaald. Ze zitten nu op een broertje van de gesneuvelde harde schijf, die weer verpakt zit in dit ‘ijzige doosje’. Daarbij ook, zo hoopte ik vurig,  het inmiddels beruchte pamflet ‘Literair Overleven’, dat ik door roekeloos databeheer (laks back-up beleid) kwijt had gemaakt.De dames aan de balie van het kantoorgebouw waar ik zijn moest, ergens in een kantorenpark aan de rand van Utrecht, belden naar boven en even later verscheen de ranke gestalte van een Aziatische juffrouw in strakke rok en op hoge hakken. Ze lachte innemend en stelde zich voor als Nancy. Rudimentair Engels begeleidde de overdracht van een kartonnen doosje met handvat. Daarin het ijzige doosje, wat snoeren en een plastic zakje met de overleden harde schijf. Ik tekende voor ontvangst en een minuut of twee later later stond ik met het hart bonzend in de keel in het zonnetje bij de bushalte. Een halve eeuw later kwam lijn 11, die me naar het station bracht. Weer een slordig millenium later stak ik de sleutel in de voordeur en  sloot de voeding en de usb-kabel aan waarmee de huiscomputer in de Icy Box kon kijken. Het zoemen en ratelen van digitale apparatuur kan behoorlijk duizelig maken, ontdekte ik. Of was het mijn onregelmatige ademhaling? In ieder geval verdween de duizeligheid met de diepe zucht die ik slaakte nadat ik inderdaad het bestand in kweste gevonden had, het op een externe harde schijf, de huiscomputer en een usb stick had gecopieerd. Daarna opende ik het bestand en kwam er weer bloed naar mijn hoofd, want alles was er en nog leesbaar ook en helemaal niets, nog geen voetnoot was verloren gegaan. De komende dagen schrijf ik de laatste bladzijden en doe ik correcties. Daarna kan het de deur uit voor reacties, de daaruit volgende redactie en wat al niet. Ik was gegijzeld door digitale dreiging, nu heb ik handen en hoofd weer vrij.

‘Helaas zijn ook de laatst ontvangen lees/ schrijfkoppen niet compatible. Dit probleem wordt veroorzaakt daar de verdeling van de koppen niet wordt aangegeven en pas te zien is na opening van de schijf. Extra probleem hierbij is dat uw schijf uit een zeldzame serie blijkt te komen, de kans dat wij de juiste onderdelen kunnen vinden is hierdoor erg klein. Ook hebben wij geen inzicht in hoe lang dit nog kan duren.’

Dit bericht kreeg ik van het data recovery bedrijf na een maand wachten tot de eigenlijke poging mijn gecrashte hard disk uit te lezen spaak liep. Hoeveel er technisch klopt van wat ze zeggen kan ik niet controleren. Hoe groot de schade is na het herhaaldelijk (drie keer) proberen de schijf op te starten met niet-compatibele leeskoppen weet ik ook niet

Ik heb gevraagd de hard disk meteen terug te sturen. Ik ga op zoek naar een second opinion en bereid me voor op een korte onderduik van 10 dagen, waarin ik ga proberen het pamflet Literair Overleven nog een keer te schrijven. Even flink zijn, daarna weer klagen. Laten we hopen dat de schuld die ik over dit voorval voel (het is zo onprofessioneel!) gunstig uitwerkt op mijn arbeidsethos en de werking van mijn geheugen.

 Iedereen die over mijn treurig avontuur iets zinnigs te zeggen heeft: schroom niet.  Zelf kan ik moeilijk geloven dat er werkelijk niets meer uitleesbaar is op die harde schijf. Zo’n klein, simpel tekstbestandje op die oceaan aan geheugenruimte.

About eleven years ago, in 1997, a chapter of my novel Oase (1994) was translated into English and included in the anthology Outside the lines: new Dutch and Flemish writing, published in the Literary Review (Vol 40 no.3; by Fairleigh Dickinson University. For years I had to give photocopies of this publication to friends and acquaintences who couldn’t read Dutch but were curious about my work. I think it was around the year 2000 that I heard from people at Mediamatic that Northern Light, a search engine of sorts, offered access to Down Below, the chapter from Oase, for $1.70.

As she was showing me the amazing properties of her new iPhone, yesterday night, while lying in bed, Annemie did a vanity search and lo’ and behold, there we discovered this link. Now everybody can read the chapter from my novel about Yorick Oorman,the mysterious drug alfanol and the letters to his unborn son, free of charge. For those interested: enjoy.

Om eerlijk te zijn kende ik het fenomeen alleen uit sterke verhalen en opzichtige smoezen van mensen die in de war waren geraakt of de deadline hadden gemist: het stuk was bijna af en toen crashte de computer.

Vandaag, na bijna twee maanden werk en vijftienhonderd woorden voor het einde van het dertien duizend woorden grote pamflet Literair Overleven, meldde mijn laptop (een Apple Macbook G4 van nog geen jaar oud), dat het tekstverwerkingsprogramma mijn opdracht (het zojuist ingetikte volgende woord) niet kon uitvoeren omdat er teveel vensters open stonden. Erg vreemd omdat er geen enkel ander venster open stond dan dat waarin ik op de finish afstevende van mijn pamflet over het overleven van literaire auteurs en literaire cultuur in deze digitale tijden.

Ik drukte braaf op OK, maar vervolgens kon ik niets meer. Word hield ermee op, wat ik ook probeerde, de computer reageerde helemaal nergens meer op. Ratelen en ratelen, dat wel. Na een paar minuten vond ik het welletjes en wilde de computer uitzetten.Op de reguliere manier ging het niet meer, dus dan maar met de aan/uit-knop.

Daarna heb ik vele malen geprobeerd de computer weer op te starten. Verder dan een grijs scherm waarop het symbool van een hangmapje met een groot vraagteken kwam ik niet. Volgens mijn handleiding betekent het dat het besturingssysteem onvindbaar is. Heel onheilspellend.

Twee uur later stond ik tegenover een technicus van de winkel waar ik de laptop heb gekocht. Het goede nieuws was dat alles nog net onder de garantie viel. Het slechte nieuws dat er waarschijnlijk sprake was van een serieuze beschadiging van de hardware. De harde schijf weigerde zich te laten uitlezen.

Een serieuze jongen, mijn technicus met heldere blauwe ogen en rode krulletjes. De hele middag probeerde hij mijn uit de behuizing gehaalde harde schijf ‘te mounten’, maar het ding weigerde koppig.

Het leek me het beste om mijn uitgever te bellen. Ze was aan het wandelen in de binnenstad van Bologna en leefde met me mee. Ik hoorde wel zorgen natuurlijk. Het pamflet was al wat te laat, het zou deze maand gepubliceerd moeten worden. Sterkte, zei ze, en maak je geen zorgen over de kosten. Zorg dat het stuk gered wordt.

Ik dronk water, klaagde mijn leed bij een begripvol meisje achter de receptiebalie en zat buiten in de zon. Ik heb alle trailers voor bioscoopfilms gezien die op de iMac zaten met het grote cinema-scherm. Het werd sluitingstijd. De technicus met de rode krulletjes kwam met een verontschuldigende blik op me af. Het leek hem erg onwaarschijnlijk dat hij het weigerachtige ding nog aan de praat kreeg. Hij kon wel wat adressen geven van bedrijven die aan ‘data-recovery’ deden. Prijzig maar ze klaarden de klus meestal wel. Tenslotte wisten ze ook de gegevens van  de vluchtrecorders van neergestorte vliegtuigen te halen of van de computers uit afgebrande huizen.

In een plastic zakje zat het platte blikken doosje waar mijn hele hebben en houden in zat. Het was zaterdag zes uur. Maandag ga ik naar Sloterdijk, waar de mannen van de data-recovery mij hopelijk uit de brand gaan helpen. Ik durf er nog niet aan te denken wat er gebeurt als zij er niet in slagen het pamflet boven water te krijgen.

Dit weekend ga ik kijken of ik de moed kan opbrengen om de resterende drie A4-tjes te schrijven op een schrijfmachine. Hopelijk tik ik ze maandag-avond  over in het geredde digitale document en kan ik het pamflet naar mijn uitgever versturen. 

De eerste reacties op het verschijnen van De Wereld van 609 dienen zich aan. Ed Schilders in de Volkskrant van vrijdag 16 mei en Janet Luis in NRC Next en NRC Handelsblad van diezelfde dag schreven korte, maar opgetogen signalementen die voor de hedendaagse consument werden ingedikt tot een waardering van vier van de vijf beschikbare sterren. Op 4 mei vond in de theater-kelder va Boekhandel Donner in Roterdam een literaire middag plaats in de serie Lezen etcetera Live. De Chef Boeken van het NRC Handelsblad, Pieter Steinz, had me uitgenodigd te praten over De Wereld van 609. Hier kun je luisteren naar een geluidsopname.  Op de website van mijn uitgever, Augustus, zijn samenvattingen van de publiciteit te lezen. Daar bestaat ook de mogelijk om onmiddellijk het boek te kopen en thuis te laten bezorgen.