Dirk van Weelden

Hij arriveert met de trein door een tunnel onder de nachtelijke stad. Via brede trappen klimt hij naar het stationsplein. Met het paleisachtige stationsgebouw in de rug staat hij stil en kijkt de stad aan. Prettig wel, die robuuste mix van dreiging en feestelijke lichten.

Binnen een kwartier heeft de kou hem stevig vast. Hij voelt zijn rug verstijven. De echo van zijn voetstappen tussen de deftige gebouwen klinkt er verlegen door. Hij loopt maar door, net zolang tot hij zijn voetstappen niet meer hoort en hij wat warmer is. Dorst heeft hij er wel van gekregen. Café’s genoeg, maar wat is het toch ergerlijk dat hij niet kan kiezen! Hij loopt er zeker zeven voorbij die hem niet bevallen en komt in een stille wijk terecht.

Zonder goede reden betreedt hij een binnenplaats waar het spookachtige licht van de beveiliging heerst. Hij steekt wat te roken op. Het draagbare vuur van de aansteker is nu even zijn kampvuurtje. Langzaam krijgt hij oor voor de omfloerste geluiden uit de huizen om de binnenplaats. Een slome piano. Een voetbalwedstrijd op tv. Kinderen, nog laat op en jengelend. Iemand die rondborstig en vals meezingt met een Franse pop-hit. Een raam dat opengaat en een golf van vrolijk gekwebbel, en het rumoer van bestek op porselein en klinkende glazen uitstoot. Het is heerlijk om hier te staan, alleen jammer dat hij er niets te drinken bij heeft.

Dan valt zijn oog op een kraan, vlak boven de grond in de muur aan de binnenplaats. Op zijn knieën, zijn hand al in een kommetje onder de tuit, probeert hij beweging in de knop te krijgen. Het ding zit muurvast, waarschijnlijk past in de uitsparing bovenop een sleutel.  Als hij opstaat ziet hij zijn schaduw, een dorstig silhouet dat naar een kraan staart. Hij houdt de schaduw van zijn hand onder kraan om het denkbeeldige water op te vangen.