Dirk van Weelden

 Mijn interesse is, als het om schrijfmachines ging, meestal uitgegaan naar de grotere, degelijker draagbare machines. Denk aan de Olympia SM3, de Alpina, de Olivetti Studio 44, de Smith Corona Silent de Royal Quiet Deluxe. Naar de grote kantoormachines heb ik nooit gezocht, op die ene na, de Underwood Touchmaster Five, die ik in Columbus Ohio kocht in 1996.

Maar goed, ik had al een tijdlang aan een Olympia SM3 zitten schrijven toen ik me bedacht, dat als dit al zo fantastisch liep, ik wel eens benieuwd was naar een grote Olympia, de eerste na-oorlogse schrijfkathedraal, de SG1, ontworpen in 1953.

 Het heeft even geduurd, maar toen vond ik er eentje vlakbij te koop, in Badhoevedorp, voor €25, bij ene meneer Vogel. Op een miezerige avond reden we erheen en werden door onze navigator tot aan de voordeur van een keurig vrijstaand huis gebracht, een vrij nieuw bakstenen geval met een tuintje eromheen dat een tuinierend gezinslid deed vermoeden.

Een man met helder blauwe ogen en een bril deed open. Dat was Vogel. In een interieur van overweldigende normaliteit stond de machine op tafel. Onder een grijs plastic stofkap. ‘Ah, met een regenjas,’ zei ik, maar ontmoette stille verbazing. Vogel vertelde dat hij het gevaarte op zolder gevonden had en er vanaf wilde. Veel had hij er niet op gewerkt, hij was niet lang na aankoop ervan overgeschakeld op de PC, zoals hij het noemde. Zo te zien vond hij dat een ernstige mededeling. Hij vroeg nog naar de reden waarom ik op schrijfmachines wilde schrijven. Hij kon zich bij mijn antwoord weinig voorstellen, zag ik aan zijn gezicht.

 Mij viel meteen op hoe de schroeven blonken aan de metalen hengel. De armpjes gingen maar moeizaam naar het papier, maar de letters die er gemaakt werden waren verbluffend scherp. Met deze machine was erg weinig geschreven sinds de jaren vijftig. Want dat dit pracht-apparaat zo ongeveer even oud als ikzelf was stond vast, dit was een echte SG1 uit Wilhelmshaven. Ik concludeerde dat deze machine weinig nodig had om tiptop in orde te zijn.

 De regenjas ging weer aan, ik betaalde en een paar dagen later leverde ik mijn nieuwe aankoop af bij Adri van Starre van Lettera, de schrijfmachine-reparateur waar ik al vijftien jaar op vertrouw. Toen ik de Olympia kwam ophalen zag ik dat  een enthousiaste van der Starre de wagen eraf had gelaten, zodat we meteen bij binnenkomst in het inwendige van het oude beest konden kijken. ‘Kijk nou, het ziet eruit als nieuw,’ zei hij en inderdaad alles blonk, zag er knisperfris en scherp uit. Hij had  de SG1 in een dompelbad schoongemaakt, hier en daar wat olie gespoten en de boel weer in elkaar gezet. We waren zo vervuld van bewondering voor de technische kwaliteiten van de machine, dat hij een andere Olympia te voorschijn haalde en me erop liet schrijven. Een jaren zestig SM7, ‘Ja, dat gaat toch vanzelf!’ zei de reparateur, terwijl ik het woord ‘winterslag’ neerschreef.

 In mijn werkkamer aangekomen ontruimde ik het grote bureau en draaide plechtig een vel in de Olympia SG1. En schreef dit: