Dirk van Weelden

Dit is een foto van de behuizing van de kloon van mijn oude harde schijf. Door de technici van RSE in Utrecht is het grootste deel van mijn gegevens uit de digitale onderwereld teruggehaald. Ze zitten nu op een broertje van de gesneuvelde harde schijf, die weer verpakt zit in dit ‘ijzige doosje’. Daarbij ook, zo hoopte ik vurig,  het inmiddels beruchte pamflet ‘Literair Overleven’, dat ik door roekeloos databeheer (laks back-up beleid) kwijt had gemaakt.De dames aan de balie van het kantoorgebouw waar ik zijn moest, ergens in een kantorenpark aan de rand van Utrecht, belden naar boven en even later verscheen de ranke gestalte van een Aziatische juffrouw in strakke rok en op hoge hakken. Ze lachte innemend en stelde zich voor als Nancy. Rudimentair Engels begeleidde de overdracht van een kartonnen doosje met handvat. Daarin het ijzige doosje, wat snoeren en een plastic zakje met de overleden harde schijf. Ik tekende voor ontvangst en een minuut of twee later later stond ik met het hart bonzend in de keel in het zonnetje bij de bushalte. Een halve eeuw later kwam lijn 11, die me naar het station bracht. Weer een slordig millenium later stak ik de sleutel in de voordeur en  sloot de voeding en de usb-kabel aan waarmee de huiscomputer in de Icy Box kon kijken. Het zoemen en ratelen van digitale apparatuur kan behoorlijk duizelig maken, ontdekte ik. Of was het mijn onregelmatige ademhaling? In ieder geval verdween de duizeligheid met de diepe zucht die ik slaakte nadat ik inderdaad het bestand in kweste gevonden had, het op een externe harde schijf, de huiscomputer en een usb stick had gecopieerd. Daarna opende ik het bestand en kwam er weer bloed naar mijn hoofd, want alles was er en nog leesbaar ook en helemaal niets, nog geen voetnoot was verloren gegaan. De komende dagen schrijf ik de laatste bladzijden en doe ik correcties. Daarna kan het de deur uit voor reacties, de daaruit volgende redactie en wat al niet. Ik was gegijzeld door digitale dreiging, nu heb ik handen en hoofd weer vrij.