Dirk van Weelden

 Een kleine eeuwigheid geleden had ik een rubriek in een maandblad dat O heette en zich afficheerde als ‘glossy voor intellectuelen’. En het was daartoe een moedige poging. Er waren naast allerlei reportages en rijk geïllustreerde verhalen nog meer rubrieken. Eentje die over technische ontwikkelingen ging, eentje die gebeurtenissen besprak in de politiek, eentje die kritieken leverde op films en boeken en eentje van mij.

Mijn rubriek, zo had ik bedacht, kon over alles gaan, als het maar niet ‘belangrijk’ was. Daarmee dacht ik me van de rest van het blad te onderscheiden, want alles daarin was nadrukkelijk ‘belangrijk’ (een schandaal, een openbaring, een nieuwe held, een trend). Mijn rubriek had als titel Trivialistiek.

            Daaraan moest ik denken toen ik daarnet onder de douche het voornemen opvatte om een stukje te schrijven over scheren. De internationale financïele wereld schudt op zijn grondvesten; de ijskappen smelten; miljarden mensen leven in honger, armoede en angst; oorlogen, begonnen door misdadigers voor hun eigen bittere gelijk en gewin kosten honderdduizenden mensenlevens; en dan zijn er ook nog mishandelde ponies, zwerfpuppies en de armoedige kermis-act in het parlement waar men bekvecht over de rijksbegroting.

            Allemaal van groot belang en ik publiceer dan een stukje over een experiment dat ik heb gedaan. Een scheerexperiment. Al een jaar of anderhalf geleden ben ik opgehouden me te scheren met scheerzeep. Ik kreeg er een geïrriteerde en uitgedroogde huid van. Moest ik weer allerlei geparfumeerde dagcrèmes van mijn lief opsmeren. De oplossing bestond uit scheerolie van Williams. Een torpedovormig plastic flesje waaruit druppels komen met een frisse, naar menthol geurende olie. Werkt perfect en nooit meer zo’n naar en uitgedroogd gevoel.

Van de week stond ik me onder de douche te scheren – aan te raden: blind scheren, of eigenlijk op de tast, duurt iets langer, veel nauwkeuriger en nooit meer snijwondjes- toen opeens het flesje leeg bleek te zijn. Zuchtend een handdoek omgeslagen en gedaan waaraan ik weleens dacht  wanneer mijn gedachten al scherend uitkwamen bij de Grieken en Romeinen. Die gebruikten geen scheerzeep, maar olijf-olie. Dus daar liep ik, druipend in mijn badhanddoek van de keuken naar de badkamer met de fles extra vergine.

De dosering vereist nog een beetje oefening of een fijner tuitje, maar het scheerresultaat was voortreffelijk. Zolang je de mesjes afspoelt of afveegt en je met goed warm water werkt scheert het minstens zo goed als zeep of scheer-olie van Williams. Je hoofd nog een keer onder de warme waterstraal en er blijft een goed verzorgde, heel licht naar kruiden of groenten geurende gezichtshuid achter. Als Alexander van Pella stapte ik de badkamer uit.