Dirk van Weelden

Een nakomende gedachte, na het hele gedoe van het maken van het vorige bericht. Toen mijn schik dat het gelukt was om een bladzijde typoscript in dit blog op te nemen wat bekoeld was, bedacht ik me het volgende. Zoekmachines nemen de inhoud van zulke teksten die als beeld (jpeg) zijn ingeladen niet als tekst waar.

Alleen een titel of een etiket (tag) zorgt ervoor dat ze boven komen drijven in de context die ontstaat als iemand verwante zoektermen intikt in het zoekvenster.Wie zijn teksten ‘typecast’ wordt grotendeels onzichtbaar voor de leesmachines die het verkeer van automatische verbindingen regelen op het internet. Daarmee werp je een drempel op. Je wordt moeilijk vindbaar. 

Alleen als iemand zijn hele blog wijdt aan dit procedee en ermee verwante verschijnselen en dat door titel en ondertitel bekend maakt kun je hem als lezer vinden, via tekstuele zoektermen.Je zit in een blinde vlek van de zoekmachines. Of althans voorzover het tekst betreft. Want ook op afbeeldingen kun je zoeken. Maar toch is dat een storende factor: om gelezen te worden (want dat wil toch iedereen die iets schrijft en openbaar maakt) jezelf vermommen als plaatje.  

Ik heb vanmiddag de eerste bladzijde van het typoscript hieronder ook bewerkt met Adobe Reader pro 7 en door middel van OCR (optische tekenherkenning) een pdf bestand gemaakt dat je wel digitaal kunt doorzoeken, maar niet bewerken. Er zaten opmerkelijk genoeg geen fouten in. Wel waren er woorden die het systeem niet herkende, maar dan had hij de oorspronkelijke letters opgenomen. Tweede opvallende feit was dat het lettertype waarin het programma me de tekst toonde sterk leek op dat van de schrijfmachine waarop ik het geschreven had. Ik zal op een andere machine (bv. mijn Underwood Touchmaster 5) iets schrijven en kijken of dat iets uitmaakt.

Dit zijn de mogelijkheden: 1. typoscript overtikken op je digitale toetsenbord.

 2. typoscript inscannen als jpeg (typecasting)

3. typoscript via OCR als pdf bestand in je blog opnemen.

Mijn voorkeur (nog weer een kwaliteitsverhogende procedure) gaat uit naar de eerste. Het komt neer op optimale trouw aan de schrijfmachine en optimale erkenning van de digitale werkelijkheid. 

 Cerno

Strikethru

Californische trend

 Filosofie professor geinterviewd over de ‘onmiddelijkheid’ van het machineschrijven . Dit is een audiofile.  

Een reusachtige schrijfmachine die verschenen is in SecondLife. Alsof Willem Frederik Hermans’ moordzuchtige schrijfmachine aan de Vijzelstraat, zoals die voorkomt in Het Evangelie van O. Dapper Dapper een virtueel tweede leven is begonnen.   

Een orkest uitsluitend bestaand uit schrijfmachines.  

 Twee voorbeelden van software, die het schrijven aan de schrijfmachine nabootsen op een computer.  Visual Typewriter laat een virtuele schrijfmachine op het scherm verschijnen die doet alsof je erop schrijft. En  Blockwriter dat in feite een extreem versimpelde of zo je wilt gehandicapte tekstverwerker is, die het virtuele karakter van wat je typt saboteert.

De eerste reacties op het verschijnen van De Wereld van 609 dienen zich aan. Ed Schilders in de Volkskrant van vrijdag 16 mei en Janet Luis in NRC Next en NRC Handelsblad van diezelfde dag schreven korte, maar opgetogen signalementen die voor de hedendaagse consument werden ingedikt tot een waardering van vier van de vijf beschikbare sterren. Op 4 mei vond in de theater-kelder va Boekhandel Donner in Roterdam een literaire middag plaats in de serie Lezen etcetera Live. De Chef Boeken van het NRC Handelsblad, Pieter Steinz, had me uitgenodigd te praten over De Wereld van 609. Hier kun je luisteren naar een geluidsopname.  Op de website van mijn uitgever, Augustus, zijn samenvattingen van de publiciteit te lezen. Daar bestaat ook de mogelijk om onmiddellijk het boek te kopen en thuis te laten bezorgen.   

In de loop der jaren heb ik op Koninginnedag heel wat mooie schrijfmachines op de kop getikt. Een schitterende Underwood Universal uit 1948 zo’n tien jaar geleden onder andere. En de imposante Hermes Ambassador (een reus van een kantoormachine met brede wagen) voor drie euro vorig jaar nog. Lintje erin en ze waren gebruiksklaar.

Dit jaar nam ik me voor geen tijd of moeite te steken in het zoeken naar schrijfmachines. Ik liep naar het huis van vrienden op de Lauriergracht waar onze dochter bij haar vriendinnetje een vrijmarkt-plaatsje ging uitbaten en zei hardop: ‘Ik ga niet zoeken en zelfs als ik toevallig schrijfmachines te koop zie, laat ik ze staan. Tenzij het echt iets heel bijzonders is.’

 De dag kabbelde voorbij. Er stond een koude wind. Af en toe maakte ik een ommetje over de grachten en door de straatjes. Ik kocht een schreeuwlelijke Bruna editie (Nederlandse vertaling) van J.G. Ballards Concrete Island uit de jaren zeventig voor twee euro en werd geleidelijk aan bloedchagrijnig. Verveling, onvrede, kou, genoeg van de herrie.

 Ik zit knorrig onder een parasol in een garage aan de gracht en lurk aan een glas wijn als mijn dochter Iris en haar vriendinnen Floor en Soukaya komen aanrennen. Helemaal uitgelaten. Verderop bij een stapel jassen en truien en weggegooide gordijnen hadden ze een koffer zien liggen. Er lagen lampekappen en snoeren bij. Soukaya had de koffer eruit gehaald en gedacht dat ie gewoon zwaar was, maar leeg. Floor en Iris dachten meteen aan een schrijfmachine en aan mij. Ze deden hem open en ja, een gaaf uitziende schrijfmachine.

 Als een raket schoot mijn humeur omhoog. Een gestoomd houten koffer, waar de lak wat afbladderde, maar binnenin school een onbeschadigde, gebruiksklare Olympia Super Model 3 schrijfmachine met een Nederlands toetsenbord! Naast de Underwood Touchmaster 5 en de Alpina de derde machine die ik zocht om voorlopig klaar te zijn met verzamelen. En de Olympia SM3 die ik vorig jaar gevonden had was licht beschadigd en helaas uitgerust met een Oostenrijks toetsenbord. Daar zitten y en z verwisseld en zijn er toetsen met umlauts op o en u en nog meer onhandigheden. Dit was een machine waar ik al jaren naar verlangde. En hier aan de gracht, onder vodden en kapotte lampen, troffen kinderen deze vondeling aan, op minder dan en steenworp van waar ik zat te somberen en te mopperen.

 Borrelend van dankbaarheid en plezier rende ik naar binnen om op de typewriter database het serienummer op te zoeken. Nog onwaarschijnlijker werd het verhaal, toen ik ontdekte dart deze machine in Willemshaven de fabriek verlaten heeft in mijn geboortejaar 1957!

 Niemand weet precies wat het betekent, de liefde voor de mechanische schrijfmachine, noch de gewaarwording van het opspringende hart bij de ontmoeting met iets uit ons geboortejaar.

 Vandaag heb ik om de komst van de Olympia SM3 te vieren de koffer aan de weg gezet en een foto genomen en vervolgens in de tuin een portret van die kleine en elegante Duitse draagbare schrijfmachine gemaakt. Gisteren heb ik een paar uur aan haar zitten schrijven, in de tuin. Het geratel van de toetsen galmde tussen de huizen en door de binnentuinen.