Niet alleen dag en weekbladen, ook overheidsnota’s en wetenschappelijke onderzoeken in opdracht van het Europese Gouvernement berichten bijna dagelijks over het verdwijnen van boeren. Hun aantal is in Europa slinkende. En zoals vaker bij dit soort verschijnselen loopt het Koninkrijk der Nederlanden daarin voorop.
Van sommige boeren is duidelijk waar ze blijven: ze emigreren naar Nieuw Zeeland, Letland of Canada. De meeste boeren zijn echter spoorloos.
Op een bâtafysische expeditie deed ik Sloterdijk aan. Het ligt in een gebied dat bij de uitbreiding van de stad Amsterdam hinderlijk volgebouwd bleek te zijn met boerenbedrijven. Inmiddels zijn er gewoon snelwegen, kantoren en fietspaden. Uit pittoreske overwegingen heeft men een half stenen half houten kerkje en een paar arbeiderswoninkjes op de dijk gespaard. Naar officiële opgaven zijn alle Sloterdijkse boeren verdwenen.
Toch vond ik daar de spreekwoordelijke uitzondering. Vlak naast het fietspad dat om het oude Sloterdijk loopt trof ik in het gras een man en een vrouw, die zich weliswaar roerloos hielden, maar onmiskenbaar herkenbaar waren als boer. Wijdbeens, op klompen, hobbezakkige kleding. De man een pannekoekachtige pet, de vrouw in tentachtige rokken, met verfrommeld haar in een knotje. De man hield bovendien een eind touw in de hand, alsof hij op het punt stond dat een paard of schaap om de hals te leggen en het dier naar de stal te leiden.
Toegegeven, ze waren aan de kleine kant en veel leven zat er niet in. Ze hadden en ongezonde kleur, maar het waren onmiskenbaar boeren. In Sloterdijk zijn ze van de terugkeer van dit boerenechtpaar in de war geraakt, zoals blijkt uit het opschrift op een stuk natuursteen, die ik in de buurt van de twee vond.
Daarin was de inscriptie te lezen: De Verdwenen Boer. Terwijl iedereen kan zien dat het twee boeren zijn, een man en een vrouw. En dat ze helemaal niet verdwenen zijn, maar juist weer teruggekeerd. Er is ons een boeren-echtpaar verschenen in Sloterdijk.
