Robin is al teruggekeerd uit de dood, als trouwe hond. Hij wacht op zijn baas, die nog zes voet diep onder de bevroren grond van het een of andere dorp ligt. Dit is de verkeerde rustplaats. Zo kan de vleermuisman nooit zijn weg vinden naar een volgende aardse gedaante. Hij heeft een grote donkere stad nodig, viaducten, wolkenkrabbers, tunnels onder de rivier, neon lichten die weerspiegelen in het regenwater dat van roestige brandtrappen druipt. Hier in dit lege land ontbreken de vijanden, de duisternis, de herinneringen die hij nodig heeft om te ontsnappen uit de grote witte vrieskist van de dood.