Dirk van Weelden

Twee handen schrijven op een toetsenbord. Rustig vlinderen de vingertoppen over de toetsen die niet meer dan een zacht flodderig klikken voortbrengen. Ze fluisteren. Waar gaan de letterreeksen heen? Waar blijven de zinnen?Uit het toetsenbord komt een doodlopend snoertje. Het toetsenbord is alleen, nergens op aangesloten. Ook niet draadloos. De schrijvende geeft zijn zinnen prijs aan de nacht. Het lijkt op in jezelf praten of fluisteren in het oor van een dode of een dier.Met dit verschil: je weet weken later waarschijnlijk nog woordelijk wat je de geit toevertrouwde en wat je tegen je dode oma zei blijft je hele leven bij je, maar schrijven neemt van oudsher een loopje met het geheugen. Je zult waarschijnlijk eerder vergeten zijn wat je op het afgekoppelde toetsenbord schreef.Tikken aan een bewusteloos toetsenbord, het is me nu al twee keer overkomen deze week. Niet per ongeluk, maar helemaal met voorbedachte rade.Kijken in een zwarte spiegel.