U
Iemand vertelde van de vervreemding die een Nederlandse voelde toen haar Vlaamse minnaar, op een moment van grote intimiteit, haar met een zachte zwoele stem met U aansprak. Ook de spreker had moeite met de afstandelijkheid die van het woord U uitgaat, maar dat Vlamingen gebruiken waar Nederlanders elkaar allang tutoyeren.
Bij mij werkt het precies andersom. Ik onderga het Vlaamse gebruik als een welkome ‘opwarming’ van het woord U. En naar analogie met de anekdote over het Vlaams-Nederlandse liefdespaar, zelfs als een erotisering ervan. Het Vlaamse U is te beluisteren op momenten van vertrouwelijkheid, vriendschap, ongedwongen omgang. Het woord dat ik alleen gebruik om respect te betonen aan vreemden die duidelijk ouder zijn dan ik of mensen in officiële functies (douaniers, politiemensen, inspecteur van belasting) krijgt opeens kleur, leven, beweeglijkheid.
Van het Vlaamse U krijg je zin iemands U te zijn. In Nederland wil ik niet gauw U genoemd worden. Of althans, ik associeer het met onprettige situaties. Leve het Vlaamse U. Ik ga oefenen.
[…] Lees de rest van Dirk van Weeldens beschouwing op zijn weblog >> […]
Pingback by U: een erotisch woord? — January 18, 2008 @ 11:20 am
Bij de brakke hondjes zijn ze er niet zeker van — “U: een erotisch woord?” — maar laten we het woord laten voor wat het is en terugkeren naar de letter zelve, waaruit dat schoone woord is opgebouwd. Mij lijkt dien letter, van links, van rechts, van boven, van onder beschouwd, en hopelijk ook van binnen, een der meest erotische letters van het gansche alpfabeth. Ik kan het mis hebben, maar ze geniet mijn buitengewone voorkeur, schreef of geen schreef.
Comment by Otto Maanzaad — January 19, 2008 @ 2:03 am
onze Vlaamse U is absoluut tongstrelend en mensen-dicht-bij-elkaar-trekkend. ik begrijp dat dat voor onze buren iets anders ligt, zij kregen dat U-gevoel niet mee en verbazen zich daarover!
wel moet ik toegeven dat ik enigszins gecharmeerd ben wanneer mijn Nederlandse vriendin vol genegenheid ‘JIJ’ zegt…
Comment by sakura — January 21, 2008 @ 11:21 am
[…] van alle families die het pand aan de Herengracht hebben bewoond’, aldus schrijver/filosoof Dirk van Weelden in onze uitzending. Het 18e-eeuwse grachtenpand op nummer 609 is het hoofdpersonage van het […]
Pingback by Bureau Binnenland - » De rode draad van Herengracht 609 — April 15, 2008 @ 11:05 am