Wie is zij?
Aurea
Het begint met een puur sfeerbeeld, opgewekt door een tuimelende camera in wereld van goudglans en oranjerood licht. Dan ontstaat de suggestie van een ruimte. Een laag koepelvormig dak. Lager valt de camera en we kijken omhoog. Bevinden we ons in een ruimteschip dat in Kubricks Space Odyssee zou kunnen voorkomen? Het lijkt er wel op en die indruk wordt nog versterkt door de draai-dansende jonge vrouw die door het diepe rode licht wordt voortgebracht.
Ze heeft een kapsel dat aan Twiggy doet denken, ze draagt een jurk die ook al het ruimtevaart-design van 1972 in herinnering roept. Alles blèrt digitaal gelikte retro. Een vette verwijzing naar een tijd dat technische vooruitgang er hip en sexy maar ook onweerstaanbaar chic en deftig uitzag. Alsof je er aan ruiken kon dat men nog in ware vooruitgang geloofde. Dat het de elite was die al dit slims en prachtigs voor de ganse mensheid bedacht had om het leven voor iedereen beter en mooier te maken. Bevrijding uit de ketenen van de banaliteit: verheffing.
Onze oranjerode vrouw met het sluike haar danst en draait en kruipt en hurkt. Ze begeeft zich in een futuristische woon-eenheid, kruip-door, sluip-door. Een kruising tussen een discotheek en een ultramodern badhuis. Eindelijk strijkt ze neer, de camera volgt haar gestileerde en ge-exalteerde bewegingen. Ze glimlacht alsof ze speelt dat ze stoned is. Het begint op te vallen dat de commercial idioot lang duurt en dus afkomstig is van een groot en rijk bedirjf.
Wat de vrouw gevonden heeft is een groot scherm. Ze gaat ervoor zitten. Het is even goud en oranjerood als de ruimte om haar heen. Alles gloeit en trilt, alles vloeit en zindert van het lichaamloze licht. Ze brengt haar gave geschminkte gezicht bij het scherm en even zien we hoe zijzelf op dat scherm verschijnt. Het lijkt een spiegel, maar is het niet, omdat ze daar in een perfect videobeeld verschijnt en niet in spiegelbeeld. De vrouw opent haar mond langzaam, net als haar real-time evenbeeld. Half, alsof ze zich traag voorbereidt op een hartstochtelijke tongzoen met zichzelf. Die niet komt. In plaats daarvan gaat haar gezicht naar beneden. Er speelt een sluwe glimlach om haar lippen.
De pay off: koop de nieuwe Aurea televisies van Philips.
Ik zoek naar het woord voor de reactie die ik ergens rond mijn middenrif voel. Ik ben uiterst geboeid. Op het puntje van mijn stoel. Weerzin is het woord niet. Voel ik me beledigd door zoveel aanstellerige domheid? Ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat die vrouw en dit filmje onbedoeld een gruwelijke waarheid onthullen. Wie is die vrouw die Philips mij stuurt?