Tussenmoment
Er bestaat een kort moment; vlak nadat het te laat is nog iets te doen -terug is onmogelijk, ingrijpen te traag- maar vlak voordat het ongeluk, de ramp, de val, de misdaad plaatsvindt.
Het is het flitsmoment waarop de auto je nog niet geraakt heeft maar je zeker weet dat het zal gebeuren. De halve seconde waarin je voelt dat je evenwicht onherstelbaar verloren is en de val onvermijdelijk. Het zichzelf vertragende ogenblik waarin je de toets hebt ingedrukt, de foutmelding nog niet is gekomen maar het kostbare document vernietigd is. De ademtocht waarvan je hoort dat het je moeders laatste zal zijn.
Een paar seconden lang is alles griezelig licht en helder. Je hart maakt een duikvlucht over een diepe afgrond. In een flits kun je kunt uren, dagen, maanden, jaren in de toekomst zien. Want het volle besef van alle vreselijke gevolgen is al bij je. Je weet alles al. Niet als een verhaal of een opsomming, maar als in een enkel beeld van een onverzettelijk ding. Voor een tussenmoment ben je gevangen in een cocon, gegijzeld door dat beeld.
Dan gebeurt de wereld weer en word je geboren in het moment van de ramp, het ongeluk, de val, de misdaad. Ertoe veroordeeld nieuw te zijn.