Helder herfstweer is het mooiste. Het was gisteren ideaal weer om hard te lopen. Daar hadden wij van het Team Sporthuis (een imprint van sportboeken bij de Arbeiderspers en betrokkenen bij 42, het hardlooptijdschrift) maar geluk mee. We liepen namelijk vanaf half elf in estafette-vorm (in stukjes van vijf, tien en iets meer dan zeven kilometer) de marathon van Amsterdam. Nog zo’n 83 andere bedrijven-teams deden mee aan wat officieel heette Het ING Nederlands Kampioenschap Estafette Marathon. Het woord officieel is op zijn plaats, aan dit wedstrijdje hing namelijk het merk van goedkeuring van de Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie.
In een moderne estafette-marathon wordt geen houten stokje doorgegeven. Een elektronische chip zit met klittenband aan de enkel van de lopers bevestigd. Op de wisselpunten (waar de deelnemers met bussen naar toe gereden worden) moeten de teamleden elkaar vinden en de band met de chip aan de enkel van de startende loper vastmaken.
De lopers van Team Sporthuis hadden geen enkele moeite elkaar de vinden bij de wisselpunten. We waren namelijk gesponserd door Brooks Nederland, waar men ons (Ivo Janssen, Bram Bakker, Peter Nijssen, Wout Heslinga, mij en Marcel Versteeg van Brooks Nederland zelf) in oogverblindend geel had gehuld. Op nieuwe Brooks-schoenen en in die bijkans lichtgevende shirts zagen we elkaar al vanaf grote afstand naderen. Een heel vrolijk stemmend gezicht. Temeer daar Team Sporthuis na de derde wissel op kop lag. De concurrentie van hardlopende groepjes medewerkers van banken, bouwbedrijven, detacheringsbureaux en kopieermachinefabrieken bleek niet tegen ons opgewassen.
Ik stond aan de Mauritskade, tussen de molen bij brouwerij ‘t IJ en de Dappermarkt, te kleumen in mijn korte broek en hemdje. Het idee was namelijk dat ik niets anders hoefde te doen dan verschrikkelijk hard naar het Olympisch stadion lopen, zo’n 7 kilometer en 195 meter verderop. Zo’n kort wedstrijdje had ik nog gelopen. Geen tactisch plan, gewoon vlammen. De telefoon in het jack van een van de stewards ging. Op het vorige wisselpunt was de eerste loper gepasseerd. Vreemd, vond hij, dat hadden we pas over twintig minuten verwacht. Van welk team was hij? vroeg ik. Nummer 70. Wout, dus!
Wout had me die ochtend verteld dat hij van de week een test gedaan had op de atletiekbaan en de vijf kilometer (die hij ook hier moest doen) liep in 19 en een halve minuut. Van schrik ging ik me veel te snel warm lopen over een uitgestorven Dappermarkt. Bang hem te missen stond ik na een klein kwartier al weer klaar. Tussen de passanten, die de hele marathon liepen en ruim onder de drie uur gingen finishen kwam hij aangestormd. De wissel ging soepel en ik stoof weg.
Het ging heerlijk en de aanmoedigingen van het publiek waren hartverwarmend. Alleen had ik de indruk dat ik ze niet verdiende. Ik liep helemaal fris tussen formidabele lopers, die de marathon ruim onder de drie uur gingen lopen. Iets wat ik (nog) niet heb klaargespeeld. Het wekte de neiging op bij het passeren van die moegestreden krijgers te roepen: trek het je niet aan, ik ben zo’n watje van de estafette!
Ik bracht de chip over de finishlijn in het Olympisch Stadion 2 uur, 43 minuten en 55 seconden nadat Ivo gestart was. Daarmee was Team Sporthuis Nederlands Kampioen! En de overwinning was duidelijk afgetekend. Nummer twee, een team van jongere bankemployees had ruim tien minuten op ons verloren. We waren zelfs twintig minuten sneller dan de winnaar van vorig jaar. Onze gemiddelde snelheid bedroeg 15,445 km/uur.
Genetwerkt met andere bedrijven hebben we eerlijk gezegd niet in de BusinessTent, maar de catering lieten we ons smaken. We hieven het glas met onze reserveloper Kees Kooman. Martin Bredijk, ons geblesseerde teamlid moest verstek laten gaan. In de loop van de middag kregen we ieder een schitterend lelijke beker van een man van de ING. De voorzitter van de KNAU was de medailles even kwijt. Die volgen dan per post.
Abdelkader Benali, ook een man van Team Sporthuis, kwam nog even feliciteren. Hij had solo meegedaan aan de marathon. Tot kilometer dertig ging alles fantastisch. Hij kwam zelfs ruim onder de twee uur door, maar daarna speelde zijn maag op. Een paar kilometer verderop moest hij de strijd staken. Hij verdenkt een energiedrankje. Zelf leek hij niet geknakt door de opgave. Hij werd meteen overspoeld door adviezen welke snelle marathon hij binnenkort kon lopen. Leukste die ik hoorde langskomen: de ZuiderzeeMarathon, van Urk naar Zwolle. ‘Meestal het hele eind wind in de rug.’