	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
		>
<channel>
	<title>Comments on: Vieren of navolgen</title>
	<atom:link href="http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/vieren-of-navolgen/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/vieren-of-navolgen/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 22 Jan 2012 21:45:23 +0100</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.8.4</generator>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
		<item>
		<title>By: Micha Hamel</title>
		<link>http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/vieren-of-navolgen/comment-page-1/#comment-13</link>
		<dc:creator>Micha Hamel</dc:creator>
		<pubDate>Sun, 14 Oct 2007 09:05:42 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/vieren-of-navolgen/#comment-13</guid>
		<description>Het spirituele aspect is dat Palomar eigenlijk zichzelf vergeet door steeds dieper te willen kijken, zich steeds verder &#039;in&#039; de verschijnselen begeeft. 
Hij leeft door zich in te leven. Dit heeft parallellen met het heilige &#039;lernen&#039; bij de Joden, en de christelijk-stoïcijnse ambities in het uitschakelen van het lichamlijke ten behoeve van een omvattender begrijpen van het leven. Hoewel Palomar niet zo intentioneel is, dat maakt hem ook wat grappig-sullig en poëtisch-onbestemd. Marcus Aurelius is een vriend van hem, denk ik, maar Palomar is terloopser en ontspannenner, vraagt meer van zich af in plaats van naar zichzelf. Het leven doet zich aan hem voor, en zijn theorieën, zijn vragen ontwikkelt hij op grond van zijn ontvankelijkheid. Het is een pleidooi voor ontvankelijkheid, dit boek, het maakt dat je beter gaat kijken. Daarom is dit boek een lens. Ik zie Palomar als de butler van Baruch de lenzenslijper.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Het spirituele aspect is dat Palomar eigenlijk zichzelf vergeet door steeds dieper te willen kijken, zich steeds verder &#8216;in&#8217; de verschijnselen begeeft.<br />
Hij leeft door zich in te leven. Dit heeft parallellen met het heilige &#8216;lernen&#8217; bij de Joden, en de christelijk-stoïcijnse ambities in het uitschakelen van het lichamlijke ten behoeve van een omvattender begrijpen van het leven. Hoewel Palomar niet zo intentioneel is, dat maakt hem ook wat grappig-sullig en poëtisch-onbestemd. Marcus Aurelius is een vriend van hem, denk ik, maar Palomar is terloopser en ontspannenner, vraagt meer van zich af in plaats van naar zichzelf. Het leven doet zich aan hem voor, en zijn theorieën, zijn vragen ontwikkelt hij op grond van zijn ontvankelijkheid. Het is een pleidooi voor ontvankelijkheid, dit boek, het maakt dat je beter gaat kijken. Daarom is dit boek een lens. Ik zie Palomar als de butler van Baruch de lenzenslijper.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

