http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/palomar-cultuur/ Sun, 23 Nov 2008 15:12:40 +0000 http://wordpress.org/?v=2.3 http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/palomar-cultuur/#comment-11 Micha Hamel Fri, 12 Oct 2007 19:50:57 +0000 http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/palomar-cultuur/#comment-11 doend-denkend doend-denkend

]]> http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/palomar-cultuur/#comment-10 Micha Hamel Fri, 12 Oct 2007 19:49:49 +0000 http://www.dirkvanweelden.net/2007/10/12/palomar-cultuur/#comment-10 Wat jij daar voorstelt, Dirk, is verschrikkelijk belangrijk. Ik zie ook parallel-hoofdpersonen in andere romans, die het leven op een klare, rustige wijze zien, en al doed-denkende analyseren. Het woord 'schouwen' komt in mij op; een filosofisch woord dat de grondhouding van Palomar volgens mij tekent. Ik zie in Perec een halfbroer van Palomar, vooral in dat boekje waar hij op dat kruispunt zit en alles bescrhijft wat er langskomt (fuck, ik heb het uitgeleend, aan wie? AAN WIE?). Wat opvallend is, is dat veel schrijvers die goed naar détails kijken, van détails hun beroep hebben gemaakt, Gombrowicz bijvoorbeeld, altijd iets obsessiefs krijgen, iets vervuilds of monstreus. Het lukt Calvino om dit helemaal schoon te houden. Sensibel maar sexloos, een koel soort waarheidsvindings-verbazing, zo'n grijs-colbert-achtige onnadrukkelijkheid. De cultus om Palomar zou dan ook bijna al een te snoeverig concept zijn. Ik zou mij in mijn grijze pak hijsen en op de Dam gaan zitten duiven voeren, 4 uur lang. Op zich een goed idee, al is het maar omdat ik al heel lang niet meer iets 4 uur achter elkaar heb gedaan, buiten werktijd. Zo'n groep mannen op Dam, of nee, in het Sloterpark, daar zou ik wel bij willen horen, ja. Een jongensclub zonder rebellen, een genootschap van kijkers en luisteraars die naar de hemel durven kijken, het zou mij niets verbazen als dit uit gaat monden in een trend, zoals nu de zwartgemontuurde geëngageerdheid dat is. Wat jij daar voorstelt, Dirk, is verschrikkelijk belangrijk.
Ik zie ook parallel-hoofdpersonen in andere romans, die het leven op een klare, rustige wijze zien, en al doed-denkende analyseren. Het woord ’schouwen’ komt in mij op; een filosofisch woord dat de grondhouding van Palomar volgens mij tekent. Ik zie in Perec een halfbroer van Palomar, vooral in dat boekje waar hij op dat kruispunt zit en alles bescrhijft wat er langskomt (fuck, ik heb het uitgeleend, aan wie? AAN WIE?). Wat opvallend is, is dat veel schrijvers die goed naar détails kijken, van détails hun beroep hebben gemaakt, Gombrowicz bijvoorbeeld, altijd iets obsessiefs krijgen, iets vervuilds of monstreus. Het lukt Calvino om dit helemaal schoon te houden. Sensibel maar sexloos, een koel soort waarheidsvindings-verbazing, zo’n grijs-colbert-achtige onnadrukkelijkheid. De cultus om Palomar zou dan ook bijna al een te snoeverig concept zijn. Ik zou mij in mijn grijze pak hijsen en op de Dam gaan zitten duiven voeren, 4 uur lang. Op zich een goed idee, al is het maar omdat ik al heel lang niet meer iets 4 uur achter elkaar heb gedaan, buiten werktijd.
Zo’n groep mannen op Dam, of nee, in het Sloterpark, daar zou ik wel bij willen horen, ja. Een jongensclub zonder rebellen, een genootschap van kijkers en luisteraars die naar de hemel durven kijken, het zou mij niets verbazen als dit uit gaat monden in een trend, zoals nu de zwartgemontuurde geëngageerdheid dat is.

]]>