Palomar cultuur
Richard, Micha
jullie reacties klinken mooi geestdriftig. Is het een idee om een Palomar-genootschap/netwerk in het leven te roepen? Ik ken nog een paar Palomar-fans. Dat we
• elkaar van over de hele wereld Palomar-achtigheden opsturen
• zijn verjaardag vieren
• muziek voor hem en over zijn avonturen maken
• hem brieven schrijven
• een huis voor hem ontwerpen
• mooie pakken, schoenen en hoeden.
We kunnen onderzoek aan de wereld doen volgens de Palomar methode. Dat wil zeggen vragen in het verlengde van bv. ‘wat voor horloge zou Palomar hebben?’ of ‘hoe zou Palomar het doen als hij ergens moest inburgeren?’ of ‘naar welke sport kijkt Palomar het liefst?’ Palomar als ‘levensweg’ of cultus. Maar ook: het ‘Palomar’ van de wereld vieren. Een schitterend ontspannen club. Die het leven echt beter kan maken.
Wat jij daar voorstelt, Dirk, is verschrikkelijk belangrijk.
Ik zie ook parallel-hoofdpersonen in andere romans, die het leven op een klare, rustige wijze zien, en al doed-denkende analyseren. Het woord ’schouwen’ komt in mij op; een filosofisch woord dat de grondhouding van Palomar volgens mij tekent. Ik zie in Perec een halfbroer van Palomar, vooral in dat boekje waar hij op dat kruispunt zit en alles bescrhijft wat er langskomt (fuck, ik heb het uitgeleend, aan wie? AAN WIE?). Wat opvallend is, is dat veel schrijvers die goed naar détails kijken, van détails hun beroep hebben gemaakt, Gombrowicz bijvoorbeeld, altijd iets obsessiefs krijgen, iets vervuilds of monstreus. Het lukt Calvino om dit helemaal schoon te houden. Sensibel maar sexloos, een koel soort waarheidsvindings-verbazing, zo’n grijs-colbert-achtige onnadrukkelijkheid. De cultus om Palomar zou dan ook bijna al een te snoeverig concept zijn. Ik zou mij in mijn grijze pak hijsen en op de Dam gaan zitten duiven voeren, 4 uur lang. Op zich een goed idee, al is het maar omdat ik al heel lang niet meer iets 4 uur achter elkaar heb gedaan, buiten werktijd.
Zo’n groep mannen op Dam, of nee, in het Sloterpark, daar zou ik wel bij willen horen, ja. Een jongensclub zonder rebellen, een genootschap van kijkers en luisteraars die naar de hemel durven kijken, het zou mij niets verbazen als dit uit gaat monden in een trend, zoals nu de zwartgemontuurde geëngageerdheid dat is.
Comment by Micha Hamel — October 12, 2007 @ 9:49 pm
doend-denkend
Comment by Micha Hamel — October 12, 2007 @ 9:50 pm