Chinese dichter
Tijdens mijn eerste bezoek aan Nederland maakte ik een wandeling over het strand en door de duinen. Het was een stralende lentedag. Door wat ik gelezen had stelde ik me Nederland donker en robuust voor. Dijken, dammen, havens, alles plat. Op de ontroering door het duinlandschap was ik niet voorbereid. De kwetsbare zandheuveltjes liggen er vlak naast de onbevattelijke macht van de zee.
Ik kom van het Chinese platteland, uit een streek aan de rand van dichte wouden en woeste bergen. Voor ons is de natuur overdonderend en wild en dus gevaarlijk. Van alles is er teveel. Maar hier voelde ik de massa van de natuur niet op me neerdrukken. Het was er licht, de lucht voelde zacht en het landschap was open en liefelijk. In de duinen had ik de neiging voorzichtig te lopen en zachtjes te praten met de anderen. Alles leek er zeldzaam en tijdelijk. Duinen veranderen door de wind, de zee, zelfs al door er te lopen of met wagens rond te rijden.
Ik zag Nederland als een land van stoere norse Noorderlingen met hun oceaanschepen, dammen en dijken. Ik had nooit verwacht er een landschap te ontdekken dat zo ijl en ongerept was, zo teer. Ik schreef een gedicht waarin ik zei dat het duinlandschap aan zee ligt te slapen als een eeuwig jong meisje.