De vesting
Ik zag een ridderfilm waarin de helden in een belegerde vesting zitten. Een overmacht buiten de poorten. Bestookt met vuurbollen, rotsblokken en rottende kadavers houden ze vol. Ze vechten tot de laatste man. Heldhaftig, tragisch, dom.
Mijn onbegrip stookt het vuurtje van mijn fantasie hoog op. De belegerde vesting is het probleem. Als ik in zo’n hopeloze situatie zat zou ik proberen de vesting het probleem van de belegeraars te maken in plaats van het mijne. Hun verlangen om de vesting binnen te dringen moet hun ondergang worden.
Ik zou de burcht verbouwen tot een val, een omgekeerd Paard van Troje. Een zogenaamde verrader geeft de belegeraars controle over de poort. Ze stormen naar binnen en zien de verdedigers nog net in het gebouw verdwijnen. Die hebben maandenlang tunnels gegraven om uit de stad te kunnen ontsnappen. De tunnels laten ze achter zich instorten. De burcht zelf is ondermijnd, een reusachtige booby trap, die in een oogwenk met olie, pek en brandend hout op de veroveraars neervalt. Muren die op scherp stonden tuimelen.
De ontsnapte verdedigers vallen de anderen in de rug aan en drijven de laatste vijanden de brandende burcht in. Vesting en vijand vergaan tot as. De belegerden zijn vrij, reizen verder en bouwen ergens anders een nieuwe burcht. Of besluiten wijselijk nooit meer een vesting te bouwen.