Dirk van Weelden

Wat een gezeul. Alle weekendtassen en de boodschappentassen met eten. Dan het kinderfietsje. Allemaal in de kofferbak. Alleen als hij het slim aanpakt past alles erin. Irritant gezeik met speelgoedbeesten en ballen. Even verderop wringt zijn vrouw de dweil uit tussen de brandnetels. Het vakantiehuisje is schoner dat toen ze hier aankwamen. De kinderen zitten elkaar gillend achterna. Hij stuurt ze weg. Wacht maar bij de parkeerplaats. Nog geen sinecure alles zo in de wagen te krijgen dat de boel heel blijft en iedereen kan zitten. Tot twee keer toe moet hij alles eruit tillen om het opnieuw te doen. Die grote tas van zijn zoon toch voor de achterbank. Zitten ze twee uur met de beentjes in de lucht. En als hij dan het stuur van het fietsje los schroeft en evenwijdig aan het wiel draait, moet het passen.

Opgelucht legt hij de Barbierugzak van zijn dochter bovenop. Gelukt. En zijn vrouw heeft zich er niet eens mee bemoeid. Hij voelt het zweet in zijn nek en op zijn slapen. Nu nergens aankomen. Gauw dicht die klep. Beng.

Twee vingers van zijn rechterhand waren te laat weg aan de zijkant van de kofferbak. Die zit in het slot. De sleutel, binnen in het jasje dat hij net heeft uitgedaan. Hij brult. Het echoot tussen de boomstammen.